kulhani

Alıntılardan hazzetmem aslında. İşi kolaylaştırırken sizin özgün düşüncelerinizi yerle bir eder. O nedenle kendimdeki süreci anlamaya ve anlatmaya çalışırım hep. O zaman sorular ve cevaplar çocuksu bir netlikte olur. Rahatsız etmez, gaz yapmaz. Bilgi anlamlıdır artık.

Çok küçük yaşlarda “Tanrı” kavramı ile zihnim hiç barışmadı. Şu soruyu sorardım safça. “ben dindar bir anne babanın çocuğu olarak da dünyaya gelebilirdim. Ama öyle olmadı. Bu “şans”a sahip bir çocukla ben aynı şekilde mi değerlendiriliyorum Tanrı katında. Bu dezavantaj not ediliyor mu?

Bir rahibin sözüydü galiba: “Düşmanını iyi tanı, giderek ona benzeyeceksin.”

AKP, bu milletten tek bir sözü vererek oy aldı aslında. Farklı şekillerde söylemiş olabilir ama özü aynı: Derin devlet ile hesaplaşmak. Liberal demokrat insanlar da bu nedenle destekledi AKP’yi.

Fakat zaman içinde “Ankara’nın dehlizleri” sanki iktidarı sürdürmenin bir koşulu olmaya başladı. Uludere’de insanların bombalanması ve Hrant davasında örgüt izinin bulunamaması karşısında, olanı biteni seyreden ve sadece vaad eden bir siyasi tavır, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne verilen savunma, Hrant cinayetinde adı geçen emniyet görevlilerinin neredeyse ödüllendirilmeleri şunu düşündürdü:

AKP derin devletleşiyor mu?

Sonuçta siyasi söylemler iktidara ulaşmak için bir araçtır ve zamanla işlevsizleşir. Sürdürülebilir bir iktidar için tarihsel olarak kanıtlanmış yöntemlere ihtiyaç eninde sonunda kendini gösterir.  Tüm iktidarların çıkmazıdır bu.

“What is past is prolog” demiş Şekspir.

Çok iddialı ama hoş.

Yılbaşında Nişantaşı bir çeşit sığınaktı yeniyılı karşılamaya, eğlenmeye çalışan insanlar için.

Profili hızla değişen bu ülkede mobese kameraları gözetiminde, adım başı polis kontrolü altında çekinerek eğlenmeye çalışan insanlar.

İğdiş edilmiş halkım benim.

Öğrenci evimde tüm duvarları süsleyen bu adam hakkında fazla bir şey bilmiyordum. Belki bilmem de gerekmiyordu. Safça bir sanat anlayışım vardı: Beğeniyorum, hepsi bu. Tek söyleyebileceğim, inanılmaz ayrıntıları, ortaçağın o sakatlar, körler ve salgınlarla dolu o dünyasını bir oyunmuşçasına resmetmesiydi. Hele o körlerin yürüyüşündeki mizah, yıllar boyunca aksayan her işte, her kurumda beni gülümseten bir tablo oldu. Karda Avcılar’ı günün birinde Kars’ta neredeyse aynen görünce küçük dilimi yutmuştum. “Ölümün Zaferi”, ölüm, saltanat, gelip geçicilik, boşvermişlik, kader ve doğa üzerine bana yüz kitabın veremeyeceğini verdi.

Bazı şeyleri anlatmanız, anlatabilmeniz için duygusunu samimi olarak içselleştirmeniz gerekiyor. Ancak o zaman söyleyecek bir sözünüz oluyor. Hayatımızdaki sayısız basmakalıplıklardan çıkıp, artık sizin olan algıları aktarabildiğiniz zaman iletişim kurabiliyorsunuz. Brueghel’in bana verdiği bir şey varsa o da işte bu içselleştirme olanağıdır.

Yüzlerce kablo birbirine dolanmış. Hepsi bir cihaza can verenler. Hazır bekliyorlar öyle. Evde tam bir karmaşa görüntüsü veren bu kabloların aslında hepsi bir yolu anlatıyor. Sonunda gidip koca bir prize yan yana diziliyorlar. Hazırlar. Düğmeye bastığın an maharetlerini segilemek üzere. ScreenPlayPro HD’den 3 ayrı renkte soket çıkmış. Gitmiş TV’ye tanıtmış cihazı: “Biz buradayız” der gibi. Yanından geçtiği Wee cihazının kablosuna arsızca değerek. Anlamsızca ortada duranı da var. Kimbilir belki hiç sıra gelmeyecek olanı da. Koca bas amfisinin arkasına doğru itmişim külliyen. Siyah gri.. Işığı yandığı an canlanacak olan cihazlara kan vermek için gözümün içine bakıyorlar..

Bir gün kablo diye bir şey kalmayacak. Bunun için yazdım bunları.

Zaten kim kablolar hakkında böyle “duygu yüklü” bir şeyler yazar ki?