Alıntılardan hazzetmem aslında. İşi kolaylaştırırken sizin özgün düşüncelerinizi yerle bir eder. O nedenle kendimdeki süreci anlamaya ve anlatmaya çalışırım hep. O zaman sorular ve cevaplar çocuksu bir netlikte olur. Rahatsız etmez, gaz yapmaz. Bilgi anlamlıdır artık.

Çok küçük yaşlarda “Tanrı” kavramı ile zihnim hiç barışmadı. Şu soruyu sorardım safça. “ben dindar bir anne babanın çocuğu olarak da dünyaya gelebilirdim. Ama öyle olmadı. Bu “şans”a sahip bir çocukla ben aynı şekilde mi değerlendiriliyorum Tanrı katında. Bu dezavantaj not ediliyor mu?

Bir rahibin sözüydü galiba: “Düşmanını iyi tanı, giderek ona benzeyeceksin.”

AKP, bu milletten tek bir sözü vererek oy aldı aslında. Farklı şekillerde söylemiş olabilir ama özü aynı: Derin devlet ile hesaplaşmak. Liberal demokrat insanlar da bu nedenle destekledi AKP’yi.

Fakat zaman içinde “Ankara’nın dehlizleri” sanki iktidarı sürdürmenin bir koşulu olmaya başladı. Uludere’de insanların bombalanması ve Hrant davasında örgüt izinin bulunamaması karşısında, olanı biteni seyreden ve sadece vaad eden bir siyasi tavır, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne verilen savunma, Hrant cinayetinde adı geçen emniyet görevlilerinin neredeyse ödüllendirilmeleri şunu düşündürdü:

AKP derin devletleşiyor mu?

Sonuçta siyasi söylemler iktidara ulaşmak için bir araçtır ve zamanla işlevsizleşir. Sürdürülebilir bir iktidar için tarihsel olarak kanıtlanmış yöntemlere ihtiyaç eninde sonunda kendini gösterir.  Tüm iktidarların çıkmazıdır bu.

Not: 20.02.2012: Son MIT olayı ve alelacele çıkarılan yasa değişikliği tam da yukarıda yazdıklarımı doğruladı.

“What is past is prolog” demiş Şekspir.

Çok iddialı ama hoş.

Yılbaşında Nişantaşı bir çeşit sığınaktı yeniyılı karşılamaya, eğlenmeye çalışan insanlar için.

Profili hızla değişen bu ülkede mobese kameraları gözetiminde, adım başı polis kontrolü altında çekinerek eğlenmeye çalışan insanlar.

İğdiş edilmiş halkım benim.