Temmuz 2011′de başladı hikaye.

Türk futbolunun arka sokakları, düzenbaz ve işbitirici profilleri vs bir bir dökülmeye başladı ortalığa.

Sonra, o klasik bildiğimiz süreç işlemeye başladı.

Zamana yay ve halının altına süpür.

Aslına rücu et.

İdare et abi.

Suçlular kahramanca karşılandılar, uğurlandılar, anlı şanlı takımlarımız etrafında kuvay-ı milliye güçleri oluştu, arada memleket kurtarıldı. Futbol Federasyonu nasıl aciz bir kurum olduğu ortaya çıktı vs. vs.

Pisliklerimizde metal hafızası var, sen ne kadar yırtınsan boş, aslına dönüyor. Sen bakakalıyorsun.

Okula başlama yaşını bir yıl öne alırsanız kızların (İslam inancına göre) mükellefiyet çağında başını örtme, karma eğitime devam zorunluluğunu kısmen kaldırmış olursunuz. Aslında ilk girişim bunu kökünden halletmekti, geri tepti.

Çıraklığın 11 yaşa indirilmesi girişimi en başından komediydi. Uluslararası çalışma yasalarına aykırı, yasayı getirenler bunu bilmiyor mu? ILO dünyayı başınıza yıkar.

İmam Hatip Liselerinin orta bölümünü açmak her AKP’linin hayali. Bunun için uğraşıldığı gün gibi açık.

Bırakılsa bugünden başlayarak kız ve erkek çocukları 5 yaşından başlayarak ayrı okullarda eğitmeye kalkarlar. Oysa kız erkeğin aynasıdır, mümkün olduğu kadar uzun süre aynı ortamlarda olmalılar ki, gerçekten birbirine anlayan, ilişkilerini dengeleyebilen, çağdaş insanlar olabilsinler. Doğal olan budur.

**
AKP hep böyle yapıyor.
Çağdaş, iyi niyetli insanları sakinleştirecek argümanları ön planda tutarak satır aralarında kendi ideolojisini yerleştirme, kurumsallaştırma adımları atıyor. Referandumda da böyle yapmışlardı. Şimdi mahkemelerin halini görüyoruz.

Bu sefer baltayı taşa vurdular.

Bu milleti o kadar çok kandırdılar ki, artık herkes hukukçu oldu, AKP’nin getirdiği her yasa teklifini didik didik inceliyor olduk.  Gizli gündemleriyle, en iyi niyetli insanları bile paranoyak edip, sonra paranoyak damgası vurma pişkinliğini de hiç elden bırakmadılar, o başka konu.

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. “O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin onu sevdiğinden. Çok sevmezsen, çok acımazsın. Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem. Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin. Senin değillermiş gibi davranacaksın. Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın. Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın. Çok eşyan olmayacak mesela evinde. Paldır küldür yürüyebileceksin.

İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları… Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. “O benim.” diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin… Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya, yada pembeye. Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.

İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak…

CAN YÜCEL

Not: Aslında şiirdir, fakat düzyazı gibi okumayı seviyorum, eminim Can Baba hoşgörecektir.

Kesinlikle aşkın bir matematiği var. Kuşku yok buna.

Lakin, bilinmeyen parametresi çok.

• Her türlü ahlaksızlığı olan, tacizci, sahtekar, din pazarlamacısı, hacı hoca takımıyla cennette de karşılaşacaksak, ben istemiyorum. Eksik olsun.
• “Dindar nesil yetiştirmeyip ateist mi yetiştireceğiz” diyebilen bir siyasetçinin yönettiği bir ülkede, insanlar nasıl olur da kendini güvende hissedebilir? Evet, ateizm bir din değildir, inançsızlık da bir inanç değildir, ama bir haktır.
• Tanrının kendi varlığını sorgulayan bir bireyden rahatsız olacak kadar kibirli olduğunu sanmam.

Alıntılardan hazzetmem aslında. İşi kolaylaştırırken sizin özgün düşüncelerinizi yerle bir eder. O nedenle kendimdeki süreci anlamaya ve anlatmaya çalışırım hep. O zaman sorular ve cevaplar çocuksu bir netlikte olur. Rahatsız etmez, gaz yapmaz. Bilgi anlamlıdır artık.

Çok küçük yaşlarda “Tanrı” kavramı ile zihnim hiç barışmadı. Şu soruyu sorardım safça. “ben dindar bir anne babanın çocuğu olarak da dünyaya gelebilirdim. Ama öyle olmadı. Bu “şans”a sahip bir çocukla ben aynı şekilde mi değerlendiriliyorum Tanrı katında. Bu dezavantaj not ediliyor mu?

Bir rahibin sözüydü galiba: “Düşmanını iyi tanı, giderek ona benzeyeceksin.”

AKP, bu milletten tek bir sözü vererek oy aldı aslında. Farklı şekillerde söylemiş olabilir ama özü aynı: Derin devlet ile hesaplaşmak. Liberal demokrat insanlar da bu nedenle destekledi AKP’yi.

Fakat zaman içinde “Ankara’nın dehlizleri” sanki iktidarı sürdürmenin bir koşulu olmaya başladı. Uludere’de insanların bombalanması ve Hrant davasında örgüt izinin bulunamaması karşısında, olanı biteni seyreden ve sadece vaad eden bir siyasi tavır, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne verilen savunma, Hrant cinayetinde adı geçen emniyet görevlilerinin neredeyse ödüllendirilmeleri şunu düşündürdü:

AKP derin devletleşiyor mu?

Sonuçta siyasi söylemler iktidara ulaşmak için bir araçtır ve zamanla işlevsizleşir. Sürdürülebilir bir iktidar için tarihsel olarak kanıtlanmış yöntemlere ihtiyaç eninde sonunda kendini gösterir.  Tüm iktidarların çıkmazıdır bu.

Not: 20.02.2012: Son MIT olayı ve alelacele çıkarılan yasa değişikliği tam da yukarıda yazdıklarımı doğruladı.

“What is past is prolog” demiş Şekspir.

Çok iddialı ama hoş.

Yılbaşında Nişantaşı bir çeşit sığınaktı yeniyılı karşılamaya, eğlenmeye çalışan insanlar için.

Profili hızla değişen bu ülkede mobese kameraları gözetiminde, adım başı polis kontrolü altında çekinerek eğlenmeye çalışan insanlar.

İğdiş edilmiş halkım benim.